Kalp çarpıntıları, uykulu uyanık haller ve bolca dualar eşliğinde 2 gün geçer ve nihayet Çarşamba günü olur. Murat'ı (eşimi) bekleyemeyip annemin de bizde olmasından cesaret alarak atarız kendimizi yollara.
Kan vermekle de bitmiyor ki.. Sonucu şanslı günündeysen 1,5 saat yok değilsen 2 saat sonra alacaksın...
Nasıl bir karamsar ruh haline bürünmüşsem (hormonlarım hemen tavan yapmış mıdır bilinmez ama :D ) Murat'ın sonuç 249 demesine karşın biliyordum düşük dimi diye ilk tepkimi verdikten sonra, ''bidakka e 2 katından fazla artmış bu değer. Yani oldu mu şimdi'' gibi saçma bir soruyla karışık sevinç cümlesiydi duygularımı ifade eden.. Çok şükür! O an sevinçten hoplayıp zıplamak istedim ama analık içgüdüm devreye girdi ve duruldum :)
Tekrar tekrar her gün, gerçekten yürekten hissederek diliyorum ki Allah isteyen herkese nasip etsin, kimseyi yokluğuyla sınamasın..
Ben haftalık kontrolleri uzun buluyorken aylık kontrollere başladık.. Bugün itibari ile tam 21 gün var koskoca 3 hafta! Sağlıkla büyüsün de bezelyemiz daha sayacak çoook şafak var :)
Ve şundan eminim ki analık bebeciğin ana rahmine düştüğü ilk andan itibaren başlıyor.. Kaygılar, sevinçler, korkular, mutluluk hepsi bir arada..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Merhaba, bloguma hoş geldiniz :) Değerli yorumlarınızı esirgemediğiniz için teşekkür ederim ♥
Daha fazlasını yazmak isterseniz mail atabilirsiniz ♥
gozdeanne@gmail.com